Keşke insanlara “Cennet”i vaat edebilseydim!
© KadınMAG – Evet, bu sabah uyandığımda aklıma ilk gelen cümle bu oldu: “Keşke insanlara cenneti vaat edebilseydim…”
Lakin insan olmanın yegane koşulu cehennemde yanmak her şeyden önce. Bunu ne kadar çabuk kavrarsak o kadar iyi olur düşüncesindeyim. Üstelik öyle sadece yanarmış gibi yapmadan, cehennemin en dibinde yanmak; öyle ki yanacak yeri kalmamış olarak, acılar, kederler içinde kavrulup, hayatın tüm güzelliklerine, gözünün önündeyken bile, sırtını dönerek yanmak…
Öyle yanacak ki insan, Yaratan’a sitemkar olacak, onun varlığını inkar edecek, ona meydan okuyacak, onu her an sorgulayacak “acaba adaletli mi, dürüst mü, rahmetli ve merhametli mi?”…
Yok öyle baştan ve peşinen “Yaratan mükemmeldir” demek; haşa ile inşallah ve maşallah’lara bırakmak her şeyi. Yok, olmaz öylesi kolay bir yaşam çünkü göze göz, dişe diş savaşmalı insan Yaratan’la…
Eğer boynu bükük kabul ederse yenilgisini cenginin, eyvallah.
Yok etmez ve devam ederse cengine, rast gele!
Nedir o yaşamlar öyle ki, her şeyden kaçınarak, daima iyi denileni yaparak, nefs denilen şeyi kontrol altına alarak cennetin baş köşesini kapma yarışıyla geçen?
Ne de aptaldır o insan ki, içinden sevişmek gelir, içmek şarabı ve sarhoş olmak bir tek gün, lakin vaz geçer korkudan… O insan ki, akıllı olmamak bir tek saat ve gönlünden geçeni yapmak ister ama ansızın gölgeler cehennem duygusu gönlünün cesaretini…
Oysa cehennemde yanmalı insan, kavrulmalı hatta ateşten… İsyan etmeli Yaratan’a en dibindeyken acılarının…
Ah, cenneti vaat etmek isterdim insanlara… Keşke edebilseydim.
Ama çok kolay olurdu hayat eğer dağ başında tek başına olsaydı Derviş: Kızacak kimse veya üzülecek olaylar yokken. O Derviş ki, her an dua ve zikir içindeyken, huşu varken ve huzur her yere yayılmışken Derviş olurdu elbet… Ama ben insan olmaktan söz ediyorum; benim ben olmamdan ve senin de sen olmandan söz ediyorum. Zor mu sanıyorsun ömür boyu dua ile geçen hayattan sonra cennetin tahtına oturmayı? Ve kolay mı sanıyorsun, karanlığın en dibinden aydınlığa çıkmayı?
Yok, biliyorum. Önce cehennemdir yaşanacak olan.
Cenneti bilmiyorum.
Bilmediğimi vaat edemem. Ama bildiğimi anlatabilirim.
Sanma ki bitti cengim Yaratan’la… Ve sanma ki çıktım aydınlığa… Çünkü istemiyorum öylesi kolay bir kazanç ve cennette bir taht. Ben cengimi kazanmadıkça, sonlanmaz bu isyan ki, o da yanmaktır cehenneminde kendi gerçekliğimin… Ola ki sönerse bir gün bu ateş yüreğimde yanan, sonlanırdı anlamı hayatımın. Ve sonlanırdı Yaratan ile muhabbetim ki, bilinmezdi o zaman kazanan ve kaybeden kim…
Keşke vaat edebilseydim sana cenneti, lakin bilmiyorum Yol’unu, hala cehennemdeyim… Ve hala yanmalardayım.
Dr. Deniz Kite
© KadınMAG
YASAL UYARI: Haber sitemiz 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na uygun olarak yayın yapmaktadır. Sitemizde yayınlanan özel haber, köşe yazıları ve özel fotoğraflar, sitemiz kaynak gösterilmek veya ilgili sayfamıza link verilmek koşuluyla yayınlanabilir. Aksi durumlarda art niyetli kişi ve/veya kuruluşlar ile ilgili her türlü yasal haklarımız saklıdır. Güncel ya da son dakika haberlerde kaynak olmadığı takdirde bizimle iletişime geçebilirsiniz.
